Untitled Document
 
 
 
• ฝรั่งขี้นก •
 

ว่ากันด้วยเรื่องของคุณนาย คนงามเมืองโอ่ง จะเป็นใครมิได้ ถ้ามิใช่น้องอัยย์ แม่กับป๊า มีความเห็นตรงกันว่าเราน่าจะย้าย รร.เพราะ รร.เก่าเค้าไม่สอนภาษาอังกฤษ เราทั้งคู่ก็เลยเห็นว่า มันจะช้าไปค่ะ ก็เลยพากันเปลี่ยน รร. ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง แต่ทั้งหลายทั้งปวงคุณนายเธอ  happy ดี๊ด๊า เพราะพาไปดู รร. ก่อน ตอนไปtest แม่กับป๊าแอบลุ้น เพราะเห็นอัยย์ แอบหน้าแบบ หมางง ตอนนั่งทำข้อสอบ สุดท้ายครูมาบอกคะแนนว่า เลข ได้

9 เต็ม 10 ภาษาไทยได้ 9 เต็ม 10 ส่วนภาษาอังกฤษได้ 6 เต็ม 10  พอออกจาก รร.ใหม่ อัยย์ก็บอกว่าอย่าลืมพาอัยย์ไปหาเพื่อนๆ กับครูที่ รร.เก่านะคะ  เพราะน้องอัยย์คิดถึงเพื่อนๆ 

ปิดเทอมนี้เด็กๆ ได้ไปใต้ คือ ลุงๆ ขอให้ไปอยู่ด้วยที่นครศรี พี่อิงค์บอกว่าครั้งนี้แม่ไปส่งก่อน ครั้งหน้าอิงค์จะพาน้องขึ้นเครื่องไปเอง ไม่ต้องห่วง (แม่จะคอยดูว่าครั้งหน้า พี่อิงค์ จำได้ป่าวว่าพูดไรไว้)ตอนแรกกะว่าจะไปอยู่ 2 อาทิตย์ ไปๆมาๆ เจอภัยพิบัติ(ภาษาของอัยย์) น้ำท่วม ไม่สามารถขึ้นเครื่องกลับมาได้ เพราะน้ำท่วมถนนสายหลัก และในสนามบิน เลยต้องเลื่อนการเดินทาง  ทำให้อัยย์ต้องเรียน summer ช้าไปกว่าเพื่อนในห้อง 1 อาทิตย์ แม่คิดว่าคงไม่มีปัญหา และอัยย์คงไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย แต่ปรากฏว่าแม่คิดผิดเพราะ วันแรกที่แม่ไปส่งอัยย์ที่ รร. อัยย์ เหมือนแบบไม่ค่อยอยากไป แล้วก็ดูเงียบๆ ไม่ค่อยร่าเริงเหมือนปกติ แม่ไปส่งและรอดูสักพักก็กลับ คิดว่าทุกอย่างคงเรียบร้อย

 

พอตอนเย็นเจออัยย์ที่บ้าน คำแรกที่อัยย์บอก คืออัยย์ไม่อยากไปโรงเรียน เพราะว่ามันยาก แม่ถามว่ามันยากตรงไหน อัยย์บอกตรงภาษาอังกฤษ  แม่ก็เลยต้องอธิบายและปลอบว่า ให้ใจเย็นๆ อัยย์เพิ่งไปวันแรก คำสั่งบางคำ หรือ คำศัพท์บางคำ อัยย์ ยังไม่รู้ และไม่คุ้นเพราะอัยย์ไม่ค่อยได้ใช้ภาษาอังกฤษ ก็กลายเป็นว่า ต่อไปแม่คงต้องฝึกภาอังกฤษกับอัยย์บ่อยๆ จะได้ชิน  แล้วก็มีเรื่องให้ขำได้ตลอดเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ  เช่น  แม่ถามว่า ที่ รร.ครูชื่ออะไร  อัยย์ทำท่านึก แล้วก็บอกว่า ครูชื่อเหมือนกันทั้ง รร.เลยค่ะ เล่นเอาแม่และพี่อิงค์ งงงงง ค่ะ ว่าเป็นไปได้ไง พวกเราก็ช่วยกัน ทาย ช่วยกันพูดถึงชื่อที่เป็นไปได้ สุดท้ายพี่อิงค์บอกว่า teacher รึเปล่า อัยย์เลยถึงบางอ้อ แบบเสียงดังว่า ใช่เลยพี่อิงค์ “แม่ขา ครูที่ รร. ชื่อนี้หมดเลยค่ะ” เท่านั้นแหละค่ะ วงสนทนาก็กลายเป็นวงตลกไปทันที   การเรียนที่นี่ทำให้อัยย์ ต้องได้เจอเพื่อนๆใหม่ พอแม่ถาม อัยย์ก็บอกว่า ชื่อเพื่อน จะออแนวฝรั่งนะคะแม่ มีชื่อเอลลี่   กิ๊ฟซี่  แม่เลยแกล้งบอกว่า งั้นอัยย์ไปเปลี่ยนชื่อบ้างดีกว่า ให้เป็น  Icecy อัยย์หัวเราะบอกว่าไม่เอาค่ะ  

กลับจาก รร.ก็จะมี คำศัพท์ หรือ คำสั่งเป็นภาษาอังกฤษมาถามให้แม่ได้ขำทุกวัน เช่น  เลดี้ส์  ซั๊ม (อัยย์ ทำเสียงสูงมากเวลาพูดคำนี้แม่ก็งง ว่ามันคืออะไร  จนป่านนี้ยังคิดไม่ออก หรือจะเป็น ladys standup แล้วครูพูดติดกัน อัยย์ เลยออกเสียงแบบนั้น   หรือ put your hand together plssssssssssssss (คำว่าpls จะยาวกว่าปกติ)  และ May I go to tollet plssssssssssss หรือ ถ้าทำอะไร หรือ ตกใจอะไร จะพูดว่า Oh my god  เล่นเอาทุกคนพากันหมั่นไส้เธอ ซะเหลือเกิน ว่าเป็นแม่ฝรั่งขี้นก  แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น แม่ไม่คาดหวังว่าอัยย์จะต้องพูดออกเสียงได้แบบสุดยอด แต่แม่อยากให้อัยย์มีความสุขเวลาเรียน แต่แม่ก็ยังสัมผัสได้ว่าอัยย์ ยังแอบกังวล กับการเรียนในเปิดเทอมนี้แน่ๆ  เพราะอัยย์พูดอยู่บ่อยๆ ว่า แม่ต้องสอนภาษาอังกฤษให้น้องอัยย์เยอะๆนะคะ  เป็นนิมิตรหมายอันดีว่า อย่างน้อยลูกแม่ก็ตั้งใจที่จะใฝ่รู้ในสิ่งที่ตัวเองไม่ค่อยถนัด

     Share

<< กลับมายืนที่เดิมช้างล้ม >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


จำได้ว่าตอนเด็กๆที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษใหม่ๆจะเห่อมากๆ เอาไปพูดกับที่บ้านตลอด แต่พอมันเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มท้อ กว่าจะตั้งสติได้ก็ประมาณม.ปลายแล้วค่ะ แถมยังจำได้อีกว่าเวลาพูดภาษาอังกฤษจะต้องมีเีสียงเอส sssss แบบยาวๆแล้วก็ชัดๆเพื่อย้ำว่านี่ชั้นกำลังพูดภาษาอังกฤษอยู่น๊า จนพอโตขึ้นถึงรู้ว่าความจริงแล้วมันเป็นเช่นไร คงเหมือนน้องอัยตอนนี้มั้งค่ะ แต่เป็นเรื่องดีค่ะน้องชอบภาษามีชัยไปกว่าครึ่งแล้วค่ะ

:)
anordinary   
Mon 9 May 2011 18:08 [3]

ขำ teacher 555 อีกหน่อยน้องอัยย์ต้องเก่งภาษาแน่นอนค่ะเพราะชั่งจดชั่งจำ :)
นี   
Thu 5 May 2011 14:58 [2]

โอ้โหววว โดนค่ะน้าโมเรื่องนี้.... เหมือนกับเจ้าโมในยามนี้เลย
คือ โมเป็นคนที่ชอบภาษาอังกฤษน้อยมากๆ
โดนบอกมาเกือบตลอดอายุขัย 20 ปี
ว่า "ภาษามันสำคัญนะลูก" ได้ยินจนซึมซับ
รู้นะว่าสำคัญแต่ก็ยังชอบน้อยมากๆ อยู่ดี
(จะแอบบอกว่าที่Entมาได้เนี่ย ต้องขยันอ่านวิชาทุกวิชาให้หนักๆ เพื่อช่วยEngเลยแหละค่ะ ตอนนั้นหวั่นใจมากกก)


จนตอนนี้ ก็ต้องมี Eng สื่อสารธุรกิจ ก่อนทำงานก็ต้องสอบโทอิก.. คือมันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ -_-"

ปิดเทอมนี้ท่านมะมี๊เลยพาไป เทคคอร์ส ภาษา(เผื่อว่าลูกชีจะฉลาดขึ้น) ....ทั้งที่ก็เรียนมันมาเยอะแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อย GET

**ก็โอเคนะคะ summer นี้โมเรียนภาษากับชาวต่างชาติแบบตัวต่อเลย เรียกว่า แรกๆก็แอบเหวออ่ะ แบบ...รู้ไม่รู้ พยักหน้าหงึกหงักๆช่วยไปก่อน555555
แต่เรียนไปเรียนมาก็โอเค ตอนนี้ยอมรับว่าชอบภาษาและเห็นความสำคัญของมันขึ้นมาก หลังจากได้คุยแลกทัศนคติกับอาจารย์ฝรั่งขี้นก อุ๊ๆ

ไม่ได้ก็ฝึกไปเรื่อยๆ โมเองก็เรียนภาษามาเยอะจนตอนนี้รู้สึก
เหมือนตัวเองเรียนแบบเทียมเกวียน 555 ไม่รู้เรื่องก็พยายามเข้า
จากไม่สนใจไม่ชอบก็เริ่มหาข้อมูลเริ่มสนใจ

น้องอัยย์ น้องอิงค์ สู้ๆ ^o^ มันไม่ใช่ภาษาบ้านเกิดเราก็งี้แหละ.. อีกหน่อยจะได้เป็น สองลิงติดปีก อิอิ


=รักและคิดถึงค๊า=


น้องอัยย์ก็เข้าใจไม่ผิดนะ คุณครูก็คือ ทิชเช่ออออ : )
เจ้าโม   
Tue 3 May 2011 20:34 [1]