Untitled Document
 
 
 
• ช้างล้ม •
 

มีเรื่องให้ได้ระแวดระวังเป็นเพราะความไม่มีสติไม่ได้ฉุกคิดก่อนว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง
พาคุณนายอัยย์ไปเซ็นทรัลแจ้งวัฒนะ ด้วยกัน 2 คนแม่ลูก เพลิดเพลินจำเริญใจ ไปหาซื้อของรางวัลเล็กๆน้อยใช้งานสัมมนา ที่จะต้องเดินทางไปชะอำ ตอนแรกชวนพี่อิงค์ไป แต่พี่อิงค์ขี้เกียจง่วงนอนเลยไม่ไป (แอบคิดว่าถ้าพี่อิงค์ไปด้วย คงไม่เกิด หรือ ก็ไม่แน่) ก่อนออกจากบ้านฝนตกหนัก ไปถึงห้างยังพอมีที่จอดรถ ชั้นแรกๆ เดินไปหาของกิน อัยย์อยากกิน อิจิบังราเมน บะหมี่หมายเลข 8 ถามกันให้แน่ใจว่ากินหมดนะ เจ้าหล่อนพยักหน้า สุดท้ายเจ้าหล่อนก็กินเกือบหมดค่ะ พอเสร็จก็พากันไปซื้อของที่แม่ต้องการ เธอก็ช่วยเลือก ช่วยหา ช่วยถาม สารพัด จนแม่ปวดหัว แล้วสุดท้ายเธอก็บอกว่า
“แม่ขา พาน้องอัยย์ไปกินไอติม สเวนเซ่นส์ หน่อยค่ะ น้องอัยย์ ไม่ได้กินนานมากกกกกกก” ฟังจากเสียงว่ามากกกกกก ก็ยอมจำนน พากันไปกิน  หลักจากมีความสุขจากไอติมเย็นฉ่ำ ชื่นใจก็กะว่าจะลงไปซื้อของให้คุณตาที่ท๊อปส์ ซูเปอร์มาร์เก็ต


พากันจูงมือเดินลงบันได้เลื่อน จาก ชั้น 5 ลงมาเรื่อยๆจนมาถึงชั้น 2 จะลงไปชั้น 1 เดินเพลินๆ พอจะลงบันไดเลื่อน อัยย์ปล่อยมือจากแม่ ก็เป็นอันว่าแม่ลงบันไดเลื่อนมาคนเดียวได้ประมาณ 3-4 ขั้น  หันไปบอกว่าให้รออยู่เฉยๆ เดี๊ยวไปรับ อัยย์ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วก็เรียก
”แม่ขา แม่ขา” เท่านั้นแหละ แม่ก็สติแตก สวมวิญญาณนักวิ่งหญิงทีมชาติ วิ่งสวนบันไดเลื่อน ซึ่งกำลังเลื่อนลง  แต่แม่เสือกวิ่งขึ้นนี่ซิค่ะ ชาติไหนจะถึง พละกำลังก็ไม่ได้แข็งแรงประดุจสาวๆ ที่จะก้าวทีเดียว 3-4 ขั้น ถึงตัวลูก สุดท้ายที่จำได้คือ ล้มลงแบบว่า ทั้งกระเป๋าและของไปอยู่ ตรงข้างๆเท้าอัยย์ แต่ไม่สามารถลุกขึ้นได้ เพราะหัวเข่า อยู่ระหว่างขั้นบันได ซึ่งซี่เหล็กของฟันบันได้เลื่อน ก็ขูดแล้วก็ขูดเล่า เพราะการเลื่อนของบันไม่ได้หยุดตามหัวเข่า ขูดหัวเข่าซ้าย (แม่ดันใส่ขาสั้น โชว์ขาหมู ซะด้วย) แบบว่าตอนนั้นไม่รู้สึกเจ็บเพราะห่วงลูก ชั่วอึดใจ มีคนมาช่วยพยุง 2 คน เป็นผู้หญิงทั้งคู่ ต้องขอขอบคุณจริงๆ ค่ะ เพราะถ้า คุณผู้หญิง 2 คนนั้นไม่มาช่วงพยุง ไม่สามารถลุกได้เลยจริงๆ เพราะว่า หัวเข่าไม่มีแรง แล้วพอจะลุก ไอ้บันไดมันก็เลื่อนๆไปเรื่อยๆ ทำให้ไม่สามารถจะหาที่เกาะเพื่อพาตัวเองลุกขึ้นได้  พอลุกขึ้นมาได้ หันไปขอบคุณคุณผู้หญิง 2 คน แบบว่าซึ้งใจจริงๆ  แล้วก็มีคุณตาคนนึง เดินพยุงตัวเองด้วยไม้เท้า เดินมาถาม “ว่าเป็นไรไม๊ลูก ไปหาหมอ หรือ นั่งพักก่อนนะ ค่อยพาลูกกลับบ้าน” โหน้ำตาจะไหล สงสารอัยย์สมน้ำหน้าตัวเองตัวเอง แล้วก็ซึ้งน้ำใจคนที่ช่วยค่ะ


จับมือและจูงมืออัยย์ไปนั่งเก้าอี้ บอกว่า
“ทีหลังไม่ปล่อยมือแม่นะลูก ถ้าอัยย์หล่นไปแล้วล้มลงแบบแม่ จะทำยังไง” แต่ไม่ได้ถามลูกว่าทำไมถึงปล่อยมือแม่  แม่ไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าเป็นอัยย์ล้ม แล้วแม่จะช่วยอัยย์ได้ไม๊ อัยย์เงียบไม่พูดอะไร เข้าใจว่าคงตกใจที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ตอนขับรถกลับบ้าน อัยย์ไม่พูดอะไร นั่งมองแต่หัวเข่าแม่อย่างเดียว เพราะมีเลือดไหลออกมา พอกลับมาถึงบ้าน ก็เล่าให้คุณตา คุณยายฟัง ทุกคนก็ถามอัยย์ว่า แล้วอัยย์ปล่อยมือแม่ทำไม อัยย์บอกว่า “ก็น้องอัยย์ อยากดูอย่างอื่นก่อน” แต่แม่อยากลงไปข้างล่าง เพราะฉะนั้นแม่คงผิดที่แม่ไม่ได้บอกว่า เราจะต้องลงไปข้างล่างเพราะอะไร

จากเหตุการณ์ทั้งหมด มานั่งคิดว่า ทำไมเราไม่ตั้งสติ จริงๆ เราลงมาถึงข้างล่างก่อน แล้วค่อยย้อนขึ้นไปรับลูกใหม่ก็ได้ เพราะบันได้ทางขึ้นกับทางลงอยู่ติดกันเลย แต่ ณ.เวลานั้น กลัว ลูกตกใจ กลัวลูกจะลงมาเอง แม่เลยบ้าบิ่นวิ่งสวนขึ้นไป ทำให้เกิดเรื่องจนได้

     Share

<< ฝรั่งขี้นกนานาไม่มีสาระ >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


'แม่' ยิ่งใหญ่จริงๆ ^___^

คุณแม่หนูทำงานเกี่ยวก่ะลิฟต์หล่ะน้าโม เคยอธิบายการทำงานของมันให้หนูฟัง(เค้าขู่ไว้เนิ่นๆ กลัวไอ่ลูกสาวบ้าจี้เอานิ้วไปยัดสายพานเล่นละกระมัง)

Cen' แจ้งวัฒนะ ของกินเยอะมว๊ากกกกก จริงๆ
เคยไปงานเทศการไอติมที่นั่นด้วยหล่ะ ได้ชิมรสช๊อคโกแลตพริกไทย อื้อหือ แปลกดี

หนูชอบกินไอติมมากกกกกเลยอ่าน้าโม สงสัยเหมือนเจ้าอัยย์? 55555
พูดเหมือนหนูเลยอ่ะตอนเด็กๆ
น้องโม "คุณแม่ขา กินสเวนเซ่นกัน ไม่ได้กันนานมากกกแล้วน๊า"
คุณแม่ " -_- ...[มองหน้าและพูดว่า] เราเพิ่งกินกันไปสองอาทิตย์ที่แล้วนะ "
(ไอ่โมมันมั่วนิ่ม ตล๊อด ตลอด 5555)

เรื่องออกนอกบ้านนี่ขอให้บอกเลยโมชอบมากกก แค่นั่งรถเล่นก็ยังดี (อายุเท่านี้ก็ยังเป็นอยู่ ฮิ่ๆ)


แผลหายไวๆ นะ น้าโม จุ๊บๆ
เจ้าโม   
Thu 12 May 2011 9:01 [1]