Untitled Document
 
 
 
• แอบน้อยใจ •
 

เปิดเทอม ม.2 ของพี่อิงค์ งานเยอะ การบ้านเยอะ แต่ดูเหมือนปรับตัวได้ดีขึ้น แต่ขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ในแต่ละวัน อารมณ์ของสาววัยใกล้ 13 เนี่ยมันปรู๊ดปร๊าดให้แม่ได้ปรี๊ดได้บ่อยๆ บางทีคิดว่าลูกคงไม่ได้ตั้งใจ ในคำพูดบางคำเล่นเอาแม่อึ้ง และน้ำตาซึมทีเดียว เลยต้องมานั่งคิดและวิเคราะห์ว่า แม่พูด หรือ ใช้น้ำเสียงกับลูกไม่ดีก่อน สิ่งที่ได้รับกลับมาเลยเป็นเช่นนั้น  บางทีเถียงกัน หรือ ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็น ซึ่งไม่ค่อยจะตรงกัน กลายเป็นว่าพูดกันคนละเรื่อง มันก็เลยทำให้แม่คิดว่า คนอายุ 40 กว่า กับ 12 ใกล้ 13 ช่องว่ามันเยอะเนอะ แต่แม่พยายามไม่ให้มีช่องว่าง เพราะเราคือแม่ลุกกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่อยากเอาความคิดความต้องการของคนอายุ 40 ไปใส่ และคอนโทรลคนอายุ 13 ให้เป็นเหมือนที่แม่ต้องการ เพราะมันเป็นไปไม่ได้ แม่ก็ได้แต่ให้แนวทาง ว่าสิ่งที่ถูกที่ควรน่าจะเป็นอย่างไร แต่ก็ยังดีที่เวลาหลังจากอารมณ์และความรู้สึกร้อนๆ มันหายไปแล้ว อิงค์ก็จะบอกแม่ว่า มันมีเหตุมาจากอะไร ทำไมถึงเป็น ซึ่งบางทีแม่คิดว่าอิงค์ ไม่รู้ตัวว่า อิงค์ แสดงอาการอย่างนั้นออกมา แม่ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น เพราะมันจะติดเป็นนิสัย แก้ไม่หาย แล้วอีกหน่อยมันจะติด จนกลายเป็นพฤติกรรมที่แย่ๆ ของเรา แล้วเวลาที่เราแสดงออกมา คนที่รับรู้การกระทำนั้น จะมองว่าเราควบคุมตัวเองไม่ได้


แม่พยายามเข้าใจว่า อารมณ์ และฮอร์โมนของเด็กวัยนี้ เข้าใจยาก ต้องใจเย็นๆ ค่อยๆบอก ค่อยคุย  แต่บางทีแม่เอง ก็หลุดเพราะอารมณ์มันมาก่อนเหตุผลเสมอ  บางทีแม่ก็คิดย้อนกลับไปว่า สมัยที่แม่อายุเท่าอิงค์ แม่เคยทำสิ่งเหล่านี้ กับยายบ้างหรือเปล่า แล้ว พอวันนึงเมื่อแม่ได้เป็นแม่คน แม่ถึงได้มองเห็นภาพ และรู้สึกเสียใจว่า เราไม่น่าทำอย่างนั้นเลย (อิงค์ เคยถามยายว่า ตอนเด็กๆแม่ดื้อไม๊ ยายบอกว่า แม่ไม่ดื้อเลย พูดรู้เรื่อง ไม่เรื่องมาก มีไรให้กินก็กิน ไม่เหมือนอิงค์ ที่มีไอ้นั่น จะกินไอ้นี่ ยายพูดไป ขำไป) แม่ก็ได้แต่หวังว่า ช่วงเวลาของความไม่เค่อยเข้าใจ หรือ ช่วงเวลาของอารมณ์หม่น ของแม่และพี่อิงค์ จะหายไป เพราะแม่ไม่อยากโกรธ ไม่อยากน้อยใจ ในสิ่งที่พี่อิงค์ ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น   แม่เคยโกรธ และน้อยใจ ถึงขั้น ไม่อยากพูดด้วย ไม่อยากโทรหา แต่อยากจะบอกว่า มันอึดอัด แล้วก็ไม่มีความสุขเลยเพราะเป็นห่วง เพราะยังไงแม่ก็คือแม่

 

สำหรับ เรื่อง หรือเหตุการณ์ต่างที่เกิดขึ้น แม่ได้คุยให้ป๊าฟัง เนื่องจากช่วงหลังๆ ป๊างานเยอะ กลับบ้านค่ำมากๆ ไม่ค่อยได้คุยกะลูก ซึ่งแม่ก็บ่นๆป๊าไปว่า ต้องบาลานซ์ ชีวิตบ้างนะ ไม่ใช่มัวแต่คิดเรื่องงาน ห่วงเรื่องงาน ต้องการให้ออกมาดี แต่ลืมมองคนอีก 3 คน ในครอบครัว ว่าเป็นอยู่ ยังไง มีปัญหาอะไรไม๊  แล้วอีกอย่าง ชีวิตลูกและบางสิ่งบางอย่าง ที่ลูกอยากให้เป็น อยากให้ป๊ามีเวลาให้ และความรู้สึกนึกคิด ความต้องการของลูกถ้ามันผ่านไปแล้ว มันย้อนกลับมาไม่ได้  แล้วถ้าวันนึง มันมีอะไรเกิดขึ้น คนที่จะเสียใจคือ เราทั้งหมด



     Share

<< นานาไม่มีสาระสูตรคูณ >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


อ่านแล้วนึกถึงตัวเองเลย.....

หนูก็เป็นค่ะ น้าโม เป็นอยู่ช่วงนึงเลยแหละ ,,เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นอยู่ ตอนอารมณ์ปรูดปร๊าด นิสัยไม่ดีเลยเนอะ -_-"

จำได้ว่าตอนนั้นวันเกิด แล้วคุณแม่มาเร่งๆ ให้รีบเพราะจะได้ไปทำบุญตอนเช้า
แตงโมก็พูดว่า แม่อย่าเพิ่งยุ่งได้มั้ย เดี๋ยวหนูจัดการตัวหนูเองแหละ....ที่พูดเพราะจำไ้ด้ว่า ตอนนั้นเรียนพิเศษหนักมาก นอนไม่ค่อยพอ ทำอะไรก็หงุดหงิด(งี่เง่า)ไปหมดเลย
.....
เท่านั้นแหละ คุณแม่ร้องไห้ แล้วก็บอกว่า,,แม่แค่เป็นห่วง กลัวหนูทำอะไรไม่ทัน

T_T หนูเลยร้องไห้ตามกอดคุณแม่ ขอโทษใหญ่เลย

มันเลยสำนึกติดใจ จนทุกวันนี้ ไม่ว่าจะหนักจะเบาก็จะพยายามไม่ใส่อารมณ์กับผู้มีพระคุณ

หนูรู้สึกผิดจริงๆ ค่ะ น้าโม


........
ยอมรับว่า เด็กๆหลายคน รวมถึงโม และก็แอบเห็นน้องชายตัวเอง พูดกับคนนอกบ้านดีกว่าคนในบ้านอีกนะ

เป็นเพราะเราอยู่กับคนที่บ้านมันสนิทใจ เวลาพูดอะไรก็กลายเป็นสบายๆ พูดไม่ค่อยคิด ว่าบางทีคำพูดนิดเดียวมันก็กระเทือนหัวใจคนฟังได้

อยากจะบอกว่า ที่พูดอะไรไป..มันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ และก็เสียใจ แต่มันก็ยังมีหลุด -*-


น้าโมอย่าคิดมากน๊า มันเป็นไวด้วยแหละค่ะ หนูก่ะคุณแม่ก็ยังเข้าใจกันไม่ตรงเรื่องบ่อยเหมือนกัน 5555

อย่างเรื่องหนุ่มๆ หนูเล่าให้แม่ฟังนะ เค้าจะได้สบายใจ
แต่เหมือนเล่ามากไป....คุณแม่ก็กลายเป็นเริ่มจะถามอะไรละเอียดขึ้น (ถามจนบางรายละเอียดหนูยังไม่ค่อยใส่ใจในตัวเพื่อนของหนูเล๊ยยย - -" )



ช่วงนี้เปิดเทอมแล้ว ยุ่งมากมายยยยย เห้ออออออ..
เพิ่งเปิดเทอม ,, อยากหยุดอีกแล้ว 555555

คิดถึงน้าโมวววว จุ๊บๆๆๆ
เจ้าโม   
Sat 11 Jun 2011 19:22 [2]

ว๊าก..กกก จัดซะยาว
ยัยคนข้างล่าง   
Thu 9 Jun 2011 15:15 [1]