Untitled Document
 
 
 
• กระแสน้ำท่วม •
 
หายไปนานเหมือนกัน ด้วยเหตุการณ์ต่างๆนาๆ วุ่นวายทั้งที่ทำงาน ทั้งที่บ้าน อยากจะถอนใจวันละหลายๆ
รอบแต่ก็ทำไม่ได้ (ซึ่งจริงๆทำไปแล้วบ่อยซะด้วย)  สำหรับเรื่องน้ำท่วมถ้าไม่บันทึกไว้ อีกหน่อยคงจำไม่ได้
ปีนี้ปี
2554 ข่าวน้ำท่วมในแต่ละพื้นที่ ที่ประสบปัญหาโดนกันไปไม่น้อยทีเดียว ดูข่าวทีไรจุกๆ แน่นๆ ทุกที
คือคิดว่า ถ้าเป็นเราจะทำยังไง ไอ้เรื่องทำใจของแน่ต้องทำ เพราะต้องยอมรับว่ามันเกิดขึ้นและแก้ไขไม่ได้
แต่ลองคิดซิว่า คนคนนึง กว่าจะมีบ้านมีทรัพย์สิน มีสมบัติเป็นของตัวเองได้ ต้องใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะ
หามาได้ แล้วพอเจอน้ำท่วม ทุกอย่างเสียหาย แล้วต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ กว่าจะหามาได้อีก ใครๆก็บอกว่า
สมบัติเป็นของนอกกาย เอาชีวิตไว้ก่อน อันนั้นถูกเลยไม่เถียง แต่ไอ้สมบัติที่ว่าเนี่ย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่
ลำบากโคตรๆๆ ในความคิดของมนุษย์เงินเดือนอย่างบ้านอิชั้น

ตอนนี้ใครๆเค้าก็ท่วม และขังกันไปถ้วนหน้า มีแถวบ้านนี่แหละค่ะ ที่เหมือนติดเกาะ เป็นไข่แดง เพราะถูก
น้ำล้อมไว้หมดแล้ว จะท่วมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ท่วมก็มา ไม่ท่วมก็ดีไป ตอนน้ำท่วมอาทิตย์แรกๆ ไม่ได้คิดห่วง
เรื่องเด็กๆ แต่ลุงยามบอกว่า ส่งเด็กๆไปอยู่บ้านลุงที่ นครศรี ก่อนดีกว่าไม๊ เพราะถ้ามีอะไรขึ้นมาจะได้ไม่
ต้องห่วง เพราะไหนจะคุณตา คุณยายอีก อลหม่านไม่น้อย พี่อิงค์เหมือนไม่อยากไป แต่น้องอัยย์เริงร่า
เพราะอยู่บ้านไม่ได้ค่อยได้ไปไหน เพราะทุกคนทำงาน แต่ไปที่โน่น ลุงกับป้า มีเวลามากมายเหลือเฟือ
ในการดูแลหลาน หลังจากส่งเด็กๆไปแล้ว ก็ได้แต่เฝ้าระวัง เฝ้าระแวงเรื่องน้ำท่วม กันต่อไป ว่ามันจะ
มาไม๊หรือไม่มา ถ้ามาก็อย่าเยอะกลัวว่ะ

ดูข่าว ฟังข่าวก็เครียด นอนก็ไม่ค่อยหลับต้องค่อยเงียหูฟัง เสียงตามสายของหมู่บ้าน ประกาศให้รู้ตัว แถม
พอลล่ามีสายข่าวแบบใกล้ชิดตลอด
24 เหมือน 7-11 คือลุงยาม ถ้าวันไหนไม่กลับบ้านต้อง standby
ที่ทำงาน ก็จะโทรบอกความคืบหน้า แล้วก็จะคอยถามว่าอยู่บ้านไหน เก็บของอันนั่น ไอ้นี่หรือยัง (แอบคิด)
แทนจะโทรมาถามเนี่ย มาช่วยเก็บดีไม๊ค่ะ ดูเหมือนห่วงแบอกไม่ถูก
“กระสอบทรายวางดีไม๊ “
“
เอาคัทเอ้าท์ลงรึยัง” โอโห้ สารพัดจะถาม แต่ไม่อยู่ทำนะคะ พอลล่าทั้งนั้น (บอกแล้วมีผัวเหมือนไม่มี)
ห่วงไปสารพัด แต่แอบห่วงผ่านสายโทรศัพท์ เค้าเรียกว่าห่วงออนไลน์ จนบางทีรำคาญ ต้องบอกว่า
”ป๊าค่ะ ไม่ต้องโทรบ่อยๆก็ได้ค่ะ เกรงใจ เดี๊ยวเหนื่อย ดึกๆก็ไม่ต้องโทร กรูจะนอน พอโทรศัพท์ดังกรู
ตื่นมารับแล้วนอนไม่หลับ
”ลุงยามก็งอนเล็กๆๆ พอลล่าแอบโล่งว่าเออ คงไม่โทรสักระยะ ที่ไหนได้ ยัง
เสมอต้นเสมอปลาย กรูจะบร้า  แต่ดีที่ไม่โทรตอนดึกมากๆๆ ก็เข้าใจอารมณ์แกนะว่า บางทีคงอยาก
เล่า อยากบอกให้เมียฟัง แต่ไม่ดูเวลาไม่ดูอารมณ์เมียว่า ประมาณไหน
มีอยู่วันนึงขำๆ ประมาณเกือบเที่ยงคืน โทรมาเล่าเรื่องน้ำท่วมหน้าที่ทำงานแล้วก็บอกว่า ตอนนี้มีแต่
กับข้าว ข้าวไม่มีกิน
7 ก็ปิด  ไม่รู้จะกินอะไร (ตอนที่โทรมาพอลล่าหลับแล้ว เสียงรับคงอู้อี้มาก แต่ก็
พอฟังรู้เรื่อง) ได้แต่อือ อือ ไม่ตอบอะไรไป แล้วก็วางหู สักพักนึกขึ้นได้ โทรกลับไปถามว่า

“
เฮ้ยที่โทรมาเนี่ย จะให้เอาข้าวสวยไปให้ หรือไงวะ” ลุงยามบอกว่า “ละเมอ หรือ ฝันวะที่โทรกลับ
มาเนี่ย เมิงหลับต่อไปเหอะ
” เอ้าโทรกลับไปก็เสือกงอนเนอะ

ช่วงนี้ก็เหมือนติดเกาะ แต่ยังโชคดีว่าหน้าหมู่บ้านยังมี กับข้าว ผัก ปลา หมู มาขาย ให้คุณยายได้เดิน
ออกกำลังกายมาเลือกซื้อหา ถึงแม้จะไม่มากเท่าเดิม เพราะแม่ค้าหาของไม่ได้ แต่ที่บ้านก็ยังได้กินกับ
ข้าวฝีมือคุณยายอยู่ตลอด แต่ที่บ้านจะเงียบมาก เพราะ
2 ลิงไม่อยู่
ลุงยามบอกว่า ไม่ต้องปิดมือถือนะ ให้ชาร์ทแบตไว้ให้เต็ม ถ้ามีอะไรจะได้ไม่ฉุกละหุก พอลล่าเลยบอว่า
“ถ้าโทรมาแล้วไม่รับ หรือ โทรเข้าบ้านแล้วไม่มีคนรับ ก็ลองไปดูแถวๆ พนังกั้นน้ำ หรือ ประตูกั้นน้ำก็ได้
เผื่อจะลอยไปติดแถวๆ นั้น ถ้าไม่แน่ใจก็เอาไม้เขี่ยๆ ดูก่อนนะ ว่าใช่เมียรึเปล่า
อ้ออีกอย่าง ดูที่เล็บก็ได้
เพราะช่วงนี้ทาเล็บเท้าสีม่วง จะได้สังเกตง่ายๆ
” เอิ๊กกกกกก

     Share

<< ผลสอบมาพร้อมน้ำตาพัทยาแบบสั้นๆ >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


อ่านจบ หายเครียดเลยค่ะ อิ อิ ขอบคุณนะคะ

เดี๋ยวกลับไปต้องหายาทาเล็บสีเด่นๆหน่อยมาทาเองมั่ง แฟนจะได้หาเจอ ^ ^
นี   
Thu 3 Nov 2011 16:57 [1]