Untitled Document
 
 
 
• ไปรพ.ยามวิกาล •
 

หลังจากที่พ่ออิชั้น แสดงaction มีเลือดพุ่ง ออกมาแล้ว อาการต่างๆ ก็ยังดูนิ่งๆ 
เมื่อคืน อาทิตย์ที่ 2 กันยายน 2555 พ่อไออีกมีเลือดออกอีก ไอทั้งหมด 4 ครั้ง ตั้งแต่ ทุ่มกว่า 3 ทุ่มกว่า
เที่ยงคืนกว่า ตี 2 กว่า หลังจากนั้น ก็พยักหน้า ชักชวนกัน ว่าไปเหอะ ไปรพ. กัน ก่อนที่เลือดจะหมดตัว ผ้าขี้ริ้วจะหมดบ้าน เพราะเช็ดทำความสะอาดกัน เดินสวนกันไปกันมา ระหว่าง ห้องน้ำและห้องนอน จนจะไม่ไหวกันหมด สุดท้ายก็รีบบึ่ง ออกไป รพ.ตอน ตี 2 นิด กว่าพอลล่า จะเรียกสติให้กลับมาเต็ม 100 เพราะเหมือนสติยังไม่ตื่นดี กับการต้องขับรถยามวิกาล พ่อนั่งนิ่งเชียว ตอนอยู่ในรถ ไม่รู้ตกใจฝีมือการขับรถยามวิกาล หรือ ไม่มีแรง

ถึง รพ. เจอยาม ยามหลับ เดินไปปลุก ยามตื่นตระหนก ว่า อิป้าอ้วนๆ มาเรียกกรูทำมายเนี่ย กรูกำลังหลับสบาย (ลองคิดดูดิค่ะ ตี 2 กว่าๆ กำลังได้ที่เลยเนอะ) ไปห้องฉุกเฉิน หมอเวร (มิใช่คำไม่สุภาพนะคะ) คุณหมอร่างเล็ก ลงมา ตรวจโน่น นี่นั่น เสร็จ ขอให้คุณลุง
admit นะคะ เพราะเลือดออกเยอะมาก ความดันต่ำ แล้วก็พากันไปห้อง xray แล้วก็ขึ้นไป ward 8B ห้อง 814 เจอคุณพยาบาล เดิมๆ ทักทายกัน สนั่นหวั่นไหว เหมือนพ่อเป็น member ชั้นแนวหน้าของชั้น 8 หลังจาก เจาะอะไรต่อเจาะอะไร เยอะแยะไปหมด สายอะไรต่อสายอะไรเยอะไปหมด จนมองหา พ่อเค้าไปไหนหว่า มีแต่เครื่องวางบังพ่อเค้าหมดเลย และแล้ว ทั้งลูกและพ่อก็หลับ สลบกันไปตอน ตี 5 กว่าๆ เป็นอันว่า พอลล่า เลยต้องลางานวันจันทร์ แบบกะทันหัน เพื่อดูพ่อ และรอแม่มาตอนบ่าย โทรไปบอกแม่ว่า พักผ่อนไปก่อน ค่อยมาเย็นๆ นะเพราะก่อนที่จะมา รพ.แม่ดูเหนื่อยๆ กลัวแม่เวียนหัว เป็นไรไปอีก คนที่ตายคือ พอลล่า แน่นอน มิใช่ใคร

บ่ายวันจันทร์ พ่อไอออกมาอีก คราวนี้มากกว่าปกติ คือ แค่ก้มเลือดก็หยด ออกมาจากท่อที่คอ เยอะมากแบบว่า ที่นอน ชุดคนป่วย เลอะไปหมด ที่สำคัญ เสื้อ และแขน หน้าตา อ้วนๆ ของพอลล่า เต็มไปด้วยเลือดพ่อที่กระเด็น เนื่องจาก พ่อไอออกมาแรง และวิถีกระสุนของพ่อ ค่อนข้างไกลและแรง แล้วตอนที่พ่อไอ พยาบาล ทุกคน ไปยืนอยู่ช่วงบนกันหมด เราก็เข้าใจเพราะเค้าใส่ชุดสีขาวกันหมด ขนาดเราเอากระดาษทิชชู่ ซ้อนกัน 3 แผ่น ยังเอาไม่อยู่ ถ้าใครได้เห็นพอลล่าวันนั้น คงคิดว่า พอลล่าไปออกรบ หรือถูกยิง ร่างพรุน มาเลยทีเดียว คูณหมอ ขึ้นมา 2 คน คือ หมอที่ดูเรื่องปอด และคุณหมอที่ฉายแสง ตกลงกันว่าขอพาพ่อ ไปนอนเล่น
icu 1 คืน นะคะเพราะอาการน่าเป็นห่วง  ลงไปส่งกันที่ icu มีการส่งสายตา กันเล็กน้อย ระหว่าง พ่อกับแม่ หมอบอกว่า ถ้าอาการดีขึ้นก็จะส่งกลับไปห้องปกติค่ะ  บ่ายอังคารพ่อถูกส่งมาห้องปกติ แต่ยังมีสายอ๊อกซิเจน ช่วยการหายใจ หมอสั่งห้ามลงจากเตียง เนื่องจาก เสียเลือดมาก ยังเพลียและเหนื่อย แต่อาการไอมีเลือดออกมาไม่มีแล้ว แต่ได้มีการฉายแสงไป 1 ครั้งที่ปอด อาการของพ่อ ก็ยังทรงๆ อยู่ในขีดที่ ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด ต้องมีการดูเสมหะอยู่เป็นระยะ  พยาบาลก็พากันเดินพาเหรด เข้าๆ ออกๆ (หน้าที่เค้า) จนทั้งคนไข้ และคนเฝ้าไม่ต้องได้นอนกัน ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเลยค่ะ งานนี้

คืนวันพฤหัส 6/9/55 อยู่กันพร้อมหน้า แม่ พอลล่า พี่ชาย ลุงยาม พี่สะใภ้ พอมีอาการไอ และเหมือนแน่นหน้าอก  พยาบาลล้อมรอบเตียง พร้อมด้วยหมอ ทั้งดูดเสมหะทั้งวัดความดัน ทั้งคอยเช็ดหน้า เช็ดตา วัดออกซิเจนในเลือด อาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ (ช่วงชุลมุน บอกให้พี่สะใภ้ พาแม่ออกไปข้างนอกก่อน เพราะแม่ขี้กลัว) หลังจากที่ทุกอย่างดูคลี่คลาย หมอเดินมาบอกว่า “ขอผมคุยด้วยหน่อยครับ”  

หมอหน้าเด็ก อัธยาศัยดี ท่านนี้มีนามว่า “คุณหมอภูมิพิศ” เป็นคุณหมอฉายแสง และรักษาการ ผอ.ของ รพ.แห่งนี้ บอกว่าได้มีการหารือ กับ คุณหมอที่ดูเรื่องปอด  หลังจากที่ดูทุกๆอย่าง ของพ่อแล้ว คือตอนนี้ อาการที่น่าห่วงที่สุด คือถ้าไอมากจะเหนื่อย เพราะฉะนั้น คือ เหนื่อยแบบสุดๆ เมื่อไหร่ พ่อสามารถที่จะหมดลมไปได้ง่ายๆ เนื่องจาก สภาวะร่างกายข้างในเสื่อม ด้วยวัยของพ่อ อวัยวะทุกอย่างเป็นไปตามอายุ ปอดใช้ได้แค่ข้างเดียว เพราะฉะนั้น การทำงานของปอดก็จะไม่ดีเท่าที่ควร และถ้าสมมุติว่า คุณลุงมีอาการดังกล่าว แล้วหมอได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ร่างกายคนไข้รับไม่ไหว หมอจะต้องขอถามทางครอบครัว คนไข้ก่อนว่าจะให้หมอปั๊มหัวใจไม๊ ????  เนื่องจากพ่อเคยบอกไว้ตั้งแต่ ตอนที่พ่อป่วย ว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ให้พ่อไปแบบที่ควรจะไป อย่าได้มีการทรมานกันอีก ถ้าสภาวะร่างกายไม่ไหวไม่ต้องยื้อหรือ ไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ก็เลยบอกคุณหมอไปว่า ขอให้เป็นแบบที่พ่อขอไว้

ระยะเวลาเกือบ 2 อาทิตย์ที่พ่ออยู่ รพ. ตั้งแต่วันที่ 3/9/55 ถึง วันนี้ 13/9/55 อาการก็มีขึ้นๆลงๆ แต่ ยังมีเหวี่ยง มีวีน มีค้อน มีหงุดหงิด เอาแต่ใจ ตามประสาคนป่วย ซึ่งทุกๆคน ไม่ได้ถือโกรธ หรือ เอามาเป็นอารมณ์ แต่ต้องใช้ความอดทนขั้นสูงกันเลยทีเดียว มีแต่พอลล่านั่นแหละที่กล้าขัดใจเค้า เวลาที่เค้าหงุดหงิด เพราะบอกอะไร(คือเสียงไม่ค่อยมี)แล้วฟังไม่รู้เรื่อง ก็จะบอกว่า “อย่านะ อย่านะ อย่าโมโห อย่าหงุดหงิดนะ ไม่งั้น ทิ้งให้นอนคนเดียวเลย” พูดไปงั้นแหละ ทำไม่ลง แล้วก็หันไปบอกว่า ล้อเล่นน่า
 

     Share

<< ต้องนับถอยหลังจริงเหรอกลับบ้านเรา รักรอยู่ >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


wh0cd883133 <a href=http://crestor-online.party/>crestor savings</a> <a href=http://lasixmedication.site/>lasix</a> <a href=http://buy-azithromycin.click/>azithromycin</a> <a href=http://cialispills.gdn/>cialis no prescription online</a> <a href=http://buy-azithromycin.space/>buy azithromycin online</a> <a href=http://ataraxonline.review/>atarax</a> <a href=http://prednisolone.cn.com/>prednisolone</a> <a href=http://buymoduretic.party/>moduretic</a> <a href=http://genericprozac.review/>prozac</a>
Stewartgap   
Fri 20 Jan 2017 9:48 [2]
 

อ่านย้อนหลังไป แล้วกลับมานั่งข้างๆพี่โมค่ะ
anordinary   
Tue 18 Sep 2012 15:38 [1]