Untitled Document
 
 
 
• วันที่พ่อจากไป •
 

วันที่ 25/1/2556 มีคิวต้องไปทำงานที่พัทยา 3 วัน 2 คืน
เช้านั้น ตื่นมาจัดการกับเจ้าอัยย์ ส่งขึ้น รถ รร.เสร้จ ก็จับซุปตาเช็ดตัว เช็ดหน้า เช็ดฟัน ล้างปาก ใส่กางเกง (ปกติให้ใส่แต่ผ้าอ้อม) ทาแป้ง หวีผมให้อย่างหล่อ แล้วก็บอกซุปตาว่า
“ไปทำงาน ตจว. 3 วันนะ เจอกันวันอาทิตย์”  

ระหว่างนั่งไปในรถ ยังคุยกับน้องที่ off ซึ่งไปด้วยกัน ว่าดีไม่ดี พี่อาจได้ลงกลางทางว่ะ น้องมันยังว่า ไม่หรอกน่า พอถึงมอเตอร์เวย์ พักรถ กินกาแฟ โทรศัพท์เข้า เป็นเบอร์น้าสาว(น้องสาวคุณยาย)  น้าถามว่า อยู่ไหนแล้ว พอบอกไปว่าอยู่มอเตอร์เวย์  น้าบอกว่า กลับบ้านนะ พ่อเสียแล้ว  มันบอกไม่ถูกเลย ไม่ร้อง แต่มันแน่น จุก พูดไม่ออกตอบไปว่า ค่ะ แล้วก็คิดๆๆๆๆ ว่า จะไปขึ้นรถกลับตรงจุดไหนดี เนื่องจากไม่ได้ขับไปเอง  น้องเลยตีรถกลับเข้ามาที่ สุวรรณภูมิ แล้วก็ต่อ taxi เข้าบ้าน ระหว่างอยู่บนรถ นั่งทำใจแบบสงบๆ น้ำตาไหล ภาพต่างๆ ของพ่อ ตั้งแต่แข็งแรง เริ่มป่วย มุขตลกๆ คำพูดขำๆ ของพ่อ ท่าทางอากัปกริยาต่างๆ ไหลเข้ามาในหัว  แล้วก็คิดถึงแม่ ว่า ต่อไปแม่คงเหงา คงว่าง
แต่อีกใจนึงก็คิดว่า พ่อเหนื่อยมามาก เหนื่อยมานาน วันนี้เป็นวันที่พ่อหลับสบาย จากไปแบบไม่ทรมาน พวกเราสุ้กันมาปีกว่าๆ  เต็มที่กันแล้วจริงๆ

ถึงบ้านเที่ยง ได้กราบศพมองหน้ากันแบบชัดๆ ในตอนที่ไร้ลมหายใจ  แหมซุปตาเค้า แต่งหล่อเวยวุ้ย ใส่เสื้อลายสีแดง ตัวโปรด ใส่กางเกงยีนส์สีดำตัวโปรด ได้จับตัว จับมือ เหมือนคนนอนหลับ เฮ้อออออออ ทำไมเร็วจังวะ เมื่อเช้า ยังหายใจ ยังได้จับแขน จับเนื้อเหี่ยวๆ กันอยุ่เลย


กว่าจะเสร็จเรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าจะโรงพัก รอตำรวจ รอนิติเวช เหมือนติดๆขัดๆ ฝนก็ตกหนักตั้งแต่เช้า น้ำก็ท่วม รถก็ติด สุดท้ายก็มีน้องชายแว๊นพาไป โรงพักเพื่อรับเอกสาร กว่าจะได้รดน้ำศพก็เกือบ 6โมเย็น คุณยายร้องไห้ เรากับพี่อิงค์ กับน้องอัยย์ ยืนจับมือกัน แล้วก็กอดกันร้องไห้  แต่ก็บอกเด็กๆ ว่า ตาไปสบายแล้วค่ะ ไม่ทรมาน
พี่อิงค์ มาแอบเล่าให้ฟังว่า  อัยย์เข้าบ้านมา มองไปที่เตียงซุปตา แล้วก็ถามพี่อิงค์ว่า
“ตาไป รพ.เหรอพี่อิงค์” พี่อิงค์บอกว่า ป่าวตาไปวัดแล้ว อัยย์ตาแดง แล้วก็เดินไปนั่งนิ่งๆ จนพี่อิงค์ ต้องบอกให้ไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๊ยวป๊ามารับไปวัดกัน

สำหรับงานศพ ทำตามที่ซุปตาบอกไว้ทุกประการ(พ่อเขียนบอกแม่ไว้ ว่าให้ทำอะไร ยังไงกี่วัน) สวด 5 คืน โดยเริ่มตั้งแต่ ศุกร์ที่ 25-29 มกราคม 2556 เผาวันที่ 31 มกราคม 2556  ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย วันเผาโชคดีมาก พอเสร็จงานแล้ว ฝนตกหนักมา น้ำท่วมในวัด

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2556 ไปเก็บกระดูก ก็ได้ปลงว่าคนเรา ไม่ว่าจะรวย จน สวย หล่อ แค่ไหน พอตายแล้ว ก็เหลือแต่เถ้ากระดูกกองนิดเดียว เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง


หลับให้สบายนะพ่อ ไม่ต้องห่วงอะไรใดๆทั้งสิ้น ถ้าชาติหน้ามีจริง เราจะเกิดมาเป็นพ่อลูก และซุปตากันอีก ทุกๆชาติไป และโมสัญญาว่าจะดูแลแม่และหลานๆ อย่างดีที่สุด

     Share

<< เวลาที่เหลือยายไม่เหงาแน่ๆ >>



timetopost
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


เห็นที่คอมเมนท์ไว้ตอนแรกจำไม่ได้ค่ะว่าคือใคร พอมาเปิดดูในได คราวเนี่ยจำได้แล้วค่ะ จำน้องอิงค์น้องอัยย์ได้ค่ะ

เสียใจกับการสูญเสียด้วยนะคะ
พิม   
Fri 8 Feb 2013 21:36 [6]

เสียใจด้วยนะคะพี่โม...
คุณตาต้องภูมิใจมากๆเลยที่มีพี่โมเป็นลูกสาว

กอดแน่นๆเลยค่ะ ส่งกำลังใจให้เสมอนะคะ


moonstone   
Thu 7 Feb 2013 20:29 [5]

แสดงความเสียใจด้วยอีกครั้งนะคะน้าโม

ไม่จากกัน ..ไม่มี

บางคนสูญเสียถึงจะรู้ค่า
แต่ให้ดีกว่า คือรู้ว่า ควรทำอะไรก่อนจะสูญเสีย

น้าโมทำดีที่สุดแล้ว และเข้มแข็งมาตลอด
ทุกสิ่งดำเนินไปด้วยดีแน่ๆค่ะ
คุณตาท่านมาจากบนฟ้า หนูเชื่อว่า
ท่านยิ้มอยู่แน่ๆ <3


รัก เคารพ เป็นกำลังใจนะคะ

เจ้าโม   
Tue 5 Feb 2013 0:01 [4]

ิสียใจกับครอบครัวพี่โมด้วยนะคะ มากๆ เลยค่ะ ขอให้คุณตาไปสู่สุคตินะคะ
จ๊อด   
Mon 4 Feb 2013 23:37 [3]

ขอแสดงความเสียใจกับพี่โมและครอบครัวอย่างสุดซึ้งนะคะ
หยง   
Mon 4 Feb 2013 11:25 [2]

ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งค่ะ แต่อย่างน้อยที่สุดคุณโมได้ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีที่สุดเท่าที่ลูกคนนึงจะมีแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียใจทีหลัง
ผ่านมา   
Mon 4 Feb 2013 11:15 [1]